W latach 1390-1400 jako właściciel we wsi odnotowany został Mikosz Szczebiot z Pożarowa i Sokolnik. Dotyczy go pierwsza zachowana informacja o wsi. Jest to zapis sądowy z 1390, w którym Mikosz z Sokolnik pozwany został przez Orłową mieszczkę poznańską o długi. W 1397 Mikosz Szczebiot miał zapłacić sołtysowi w Gorszewic Cherubinowi oraz jego bratu Jakubowi 21 grzywien, a jeśli nie zapłaci, miał mu dać wwiązanie w Sokolniki Wielki. W 1400 Mikosz toczył proces z Elżbietą kmiotką z Lubosiny. Sołtys sokolnicki miał zeznać, że w imieniu Mikosza zapowiadał kmieciowi Wojciechowi Wężowi, aby nie orał i nie żął roli, z której zabrał zboże.
W latach 1408-1428 majątek odziedziczył syn Mikosza Parys (odnotowany jako Parzysz) z Sokolnik. Oprócz wsi odnotowany został także w latach 1399-1427 jako właściciel w Pożarowie, w latach 1417-1432 Lubowie oraz w Charcicach. W 1408 sąd ziemski utrzymał w mocy dokument w sprawie podziału Sokolnik pomiędzy Parysa oraz Mikołaja z Sokolnik. W 1420 Parys dowodził w procesie z Przecławem Gwiazdowskim, że nie posłał 6 szlachciców i 4 osób niższego stanu oraz nie kazał zabrać Przecławowi 13 sztuk bydła oraz konia. W 1420 Piotrek Grzebieniecki dowodził przed sądem, że Parys z Sokolnik zabrał mu na drodze 12 sztuk bydła i 2 konie. W 1425 Parys z Sokolnik Wielkich toczył proces sądowy z Maciejem z Potrzanowa.