Historia Wieś historycznie związana jest z Wielkopolską oraz przejściowo z Brandenburgią. Istnieje co najmniej od XIII wieku posiadając średniowieczną metrykę. Po raz pierwszy wzmiankowana w łacińskim dokumencie z 1259, kiedy to Bodzenty oraz Nasal synowie Jana kasztelana międzyrzeckiego w imieniu księcia wielkopolskiego Władysława Odonica nadali cystersom z Dobrego Ługu (Neu-Dobrilugk) na Łużycach 500 łanów w Zemsku „circa rivulum et Socola dombrowa” (pol. "koło rzeki (Ponikwy) i Socolej dąbrowy"). Tak więc nazwa odnosi się do lasu zwanego "Sokolą Dąbrową".
W 1269 Andrzej biskup poznański przydzielił miejscowym mnichom meszne z Zemska oraz dziesięcinę z 500 łanów quos locant vel locabunt in nemore quod Sokola dambrova nuncupatur. W 1259 książę wielkopolski Bolesław Pobożny potwierdził tę darowiznę, zezwalając cystersom na lokowanie na tym terenie wsi targowej i innych wsi oraz nadał im immunitet sądowy. W 1287 książę wielkopolski Przemysł II potwierdził darowizny Władysława Odonica oraz Bolesława Pobożnego nadające 500 łanów ziemi w pobliżu rzeki Ponikwy dla cystersów zemskich.