Ruch zuchowy, a ściślej oryginalna metoda zuchowa, opracowana została przez Aleksandra Kamińskiego oraz Jadwigę Zwolakowską w latach 1927–1931, który za podstawę metody przyjął zabawę naśladowniczą. Nadał on ruchowi zuchowemu oryginalne narodowe piętno, oderwał go (u chłopców) od wzorów skautowych „wilcząt”, stworzył całościowy aktualny do dziś metodyczny, programowy i pedagogiczny system wychowania w organizacji dzieci w wieku 8–11 lat.
Instruktorzy harcerscy o demokratycznych, lewicowych poglądach akcentujący większe zainteresowanie harcerstwa dziećmi ze środowisk robotniczych mieli możność samorealizacji w Kole Instruktorów im. Mieczysława Bema oraz w Kręgu Instruktorów „Złota Strzała”.
Harcerstwo na Kaszubach Harcerstwo Kaszub północnych rozwijało się w specyficznych warunkach w stosunku do pozostałych ziem polskich. Ludność pochodzenia kaszubskiego podobnie jak inne odłamy Polaków zamieszkujących pogranicze polsko-niemieckie była szczególnie odporna na wszelkie napływające z zewnątrz „nowinki” kulturalne i społeczne.