Na koniec 1892 r. wieś miała 764 mieszkańców. Dla 721 z nich językiem ojczystym był kaszubski, dla 37 niemiecki a dla 6 polski. Pośród Kaszubów 710 było katolikami, a 11 ewangelikami. Wszyscy Niemcy byli ewangelikami, a Polacy katolikami.
Z kolei oficjalna pruska statystyka z 1910 r. podaje przy łącznej liczbę 901 mieszkańców, (na podstawie deklarowanego języka ojczystego): 827 Kaszubów, 58 Niemców i 16 Polaków.
W 1913 roku karczmę prowadził Ignatz Ehlas (Elas). Właścicielem młyna i majątku ziemskiego był Reinhold Horn. We wsi było też 3 kowali: Theodor Drau, Josef Kroll, Gustav Meier; 3 krawców: August Iling, Franz Scheibe, B. Idrczynski, który zajmował się też ciesielstwem. Drugim cieślą był Johann Pulczynski (Półczyński). Listę zamyka szewc K. Krüger.
II wojna światowa była dla mieszkańców czasem olbrzymich strat i bardzo trudnych wyborów. Hitlerowcy wprowadzili niemiecką listę narodowościową. Jej podpisanie chroniło przed wysiedleniem, jednak mężczyźni byli powoływani do niemieckiego wojska, gdzie duży odsetek z nich (30 - 40%) zginął. Ok. 180 osób (30 rodzin), które odmówiły wpisu na niemiecką listę narodowościową, zostało w nocy z 7 na 8 listopada 1944 r. wywiezione przez Niemców.