Piotr Nikołajewicz Wrangel (ros. Пётр Николаевич Врангель; ur. w Nowoaleksandrowsku, zm. 25 kwietnia 1928 w Brukseli) – rosyjski wojskowy i polityk niemieckiego pochodzenia w stopniu generała porucznika Armii Imperium Rosyjskiego. W 1920 dowódca Sił Zbrojnych Południa Rosji oraz Armii Rosyjskiej. Po wyjeździe z Rosji stał się jednym z najważniejszych działaczy białej emigracji.
Życiorys Pochodził z rodziny Niemców bałtyckich. Na początku I wojny światowej jako rotmistrz dowodził dywizjonem kawalerii. Za stoczoną 6 sierpnia 1914 bitwę pod Kraupischken w Prusach Wschodnich otrzymał 13 października Order Świętego Jerzego. W grudniu 1914 awansowany do stopnia pułkownika. W październiku 1915 przeniesiony na Front Południowo-Zachodni i mianowany dowódcą 1 Pułku Kozaków Zabajkalskich. Walczył w Galicji, m.in. podczas ofensywy Brusiłowa. W styczniu 1917 awansowany do stopnia generała majora, a w lipcu mianowany dowódcą 7 Dywizji Kawalerii. Za walki nad Zbruczem otrzymał Krzyż Zasługi Wojskowego Orderu Świętego Jerzego.