Miejscowość była początkowo własnością książęcą, przejściowo klasztorną, a potem szlachecką należącą do lokalnej szlachty wielkopolskiej z rodu Siekowskich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko. W 1463 należała do powiatu kościańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1468 leżała w parafii św. Andrzeja w Przemęcie.
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1210 kiedy książę wielkopolski oraz kaliski Władysław Odonic nadał klasztorowi cystersów w Pforcie w Turyngii m.in. wieś Siekowo w celu założenia nowego klasztoru w kasztelanii przemęckiej. Fundacja ta ostatecznie nie została zrealizowana, a później Sieków zakupiło Opactwo Cystersów w Obrze za 20 grzywien. W 1319 cystersi z Obry dali Maciejowi Zielenkowicowi oraz jego synom Jaktorowi i Wawrzyńcowi dziedzinę Siekowo oraz 6 grzywien, a w zamian otrzymali Borzysław.
W latach 1391–1409 jako właściciela we wsi odnotowano asesora w sądzie ziemskim kościańskim Otta bądź Ota Siekowskiego ojca Jana, Michała, Sędziwoja, Tomasza oraz także być może Mikołaja Tumigrały. Znany jest on z historycznych dokumentów sądowych, w których procesował się o majętności w Sokołowie. W 1393 pozywał Andrzeja Sepieńskiego o kradzież pieska. W 1401 pozwał Mikołaja Warmula z Sikorzyna o zabicie kmiecia.