W tym charakterze w 1933 zaczął z nim występować w słuchowisku radiowym Wesoła Lwowska Fala w skeczach Wiktora Budzyńskiego, a następnie własnych. Pseudonimy obu zostały zaczerpnięte z przynależności obu do kościołów lwowskich: Wajdy do kościoła pw. św. Elżbiety (projektując tę monumentalną, neogotycką świątynię, architekt Teodor Talowski czerpał wyraźne inspiracje z wiedeńskiej katedry św. Szczepana i z tego powodu mieszkańcy Lwowa potocznie nazywali kościół św. Elżbiety „kościołem św. Szczepana” lub po prostu „Szczepanem”), a Vogelfängera do kościoła pw. św. Antoniego na Łyczakowie Czas filmu: 4:37-4:56.. Popularność przyniosły im role lwowskich batiarów. Dzięki m.in. jego występom, audycja w krótkim czasie z lokalnego programu stała się najpopularniejszą audycją radiową w przedwojennej Polsce i jedną z najpopularniejszych w całej historii Polskiego Radia (ponad 6 milionów stałych słuchaczy). W roli „Tońka” Vogelfänger wystąpił również w trzech filmach: Będzie lepiej (1936), Włóczęgi (1939, w filmie duet wykonywał piosenkę pt. „Lwów jest jeden na świecie”, popularnie nazywaną „Tylko we Lwowie”) i Serce batiara (produkowany w 1939, po wybuchu II wojny światowej negatyw filmu zaginął).