Efekt takiej artykulacji dotyczy zwłaszcza: przechodzenia nieakcentowanego e w i, y: w sylabach przedakcentowych: człuwikowi, wilbłondy, kiliszkami, cikawy, nispudziwali, iliktryczny w sylabach poakcentowych: człowik, nawyt, majontyk w wygłosie: ali (ale), wciągli (ciągle), w Polscy, waszy pienkny miastu przechodzenia nieakcentowanego o w u: w sylabach przedakcentowych: uferma, która gudzina, kubita sputrafiła, dupruwadził w sylabach poakcentowych: czeguś, ogun, ściskajunc w wygłosie: Jóźku, ona tyku jutru bedzi.
Przykłady: Nu bu ja sy zara myślał, ży ty si moży stydzisz za takiegu kulegi wzglendym moi pudarty spodni. Ta właśni ja ci chciał puwiedzić, co za uszukaństwu. I poszli sobi razym na pientru, hen, wysoku, szczynśliwi, że uboji tak sobi wpadli w oku.
W niektórych piosenkach wymowa pewnych słów mogła wydawać się niekonsekwentna. Różne rozmieszczenie akcentów melodycznych mogło zmieniać położenie akcentu w wyrazie, dlatego przykładowo w jednej piosence można było spotkać zarówno formę pulicaj, jak i policaj.