Lina ta ma zastosowanie do sztaksli przednich i współpracuje z liną zwaną szotem. Jej główną rolą jest regulacja wzajemnego naprężenia lików dolnego oraz tylnego. Daje to możliwość ustawienia wybrzuszenia żagla w zależności od panujących warunków wiatrowych. Mocowana jest, podobnie jak szot, do rogu szotowego żagla, a jej drugi koniec może przechodzić przez blok zamocowany bezpośrednio na pokładzie, lub przechodzić przez blok, lub tulejkę zwaną barankiem, zamocowane na jednej z lin olinowania stałego – np. na wancie lub sztagu.
W rozwiązaniu z buliną, szot nadal zachowuje główną odpowiedzialność za napięcie żagla, natomiast bulina, działając na róg szotowy żagla pod innym kątem, zapewnia równomierne naprężenie obu lików żagla, lub też ustawia żagiel w odpowiedniej płaszczyźnie względem wiatru (szczególnie przy bardzo ostrych kursach). Odmianą buliny może być tutaj również talia zamocowana do szota mniej więcej w połowie jego długości przesuwnie za pomocą bloku, działająca na szota pod kątem zbliżonym do prostego.
Zobacz też ringabulina olinowanie omasztowanie takielunek
Bibliografia
Kategoria:Olinowanie (żeglarstwo)