Oświecenie, in. wiek oświecenia (), jako wiek rozumuOkreślenie używane w Anglii. czy wiek filozofówOkreślenie używane we Francji. – nurt kulturalny oraz okres w historii Europy przypadający na koniec XVII wieku do początku XIX wieku, szerzący deizm, indyferentyzm religijny, naturalizm i krytykę KościołaBolesław Kumor, Historia Kościoła. Czasy nowożytne. Kościół w okresie absolutyzmu i Oświecenia, KUL, Lublin 1985, s. 215.. W rozumieniu szerszym: epoka w dziejach kultury europejskiej między barokiem a romantyzmem ze sztandarowym dziełem encyklopedią powszechnąPraca zbiorowa, Oni zmienili świat. 4000 ludzi znanych i mniej znanych którzy tworzyli historię. Warszawa 2009, s. 165. i mottem:
Wszystkie nazwy oddają przełomowy charakter tej epoki. Oświecony, czyli wyzwolony z wszelkich więzów, rozum ludzki ma być światłem rozjaśniającym drogę do poznania prawdy o świecie i człowieku, cechujący się: naturalizmem – przeciwnym wszelkiej nadprzyrodzoności, przez co ludzie oświecenia poprzestawali jedynie na tym, co można doświadczyć lub sprawdzić.