Zamiast niego, używa się czasu złożonego: wł. riformò – wen. el/ła gà riformà. Imiesłów bierny czasowników pierwszej koniugacji ma we włoskim końcówkę -ato lub -ata w zależności od rodzaju, zaś w weneckim -à. W liczbie mnogiej w weneckim, końcówka ta zwykle nie ma zaznaczonego akcentu i przybiera postać -ai, -ae: wł. passato, passata, passati, passate – wen. pasà, pasà, pasai, pasae. Analogiczną postać mają rzeczowniki o końcówkach -ato/-ata: wł. peccato – wen. pecà. Odmiana niektórych czasowników nieregularnych (wybrane formy):
Odmiana czasownika „być”: Język włoski Język wenecki Forma gramatyczna essere èser bezokolicznik è el/ła xe (również l'è) tryb oznajmujący, czas teraźniejszy, 3. osoba, l. pojedyncza sono i/łe xe tryb oznajmujący, czas teraźniejszy, 3. osoba, l. mnoga sia el/ła sia tryb łączący, czas teraźniejszy, 3. osoba, l. pojedyncza siano i/łe sia tryb łączący, czas teraźniejszy, 3. osoba, l. mnoga
Odmiana czasownika „mieć”: Język włoski Język wenecki Forma gramatyczna ho go tryb oznajmujący, czas teraźniejszy, 1. osoba, l. pojedyncza ha el/ła ga tryb oznajmujący, czas teraźniejszy, 3. osoba, l. pojedyncza abbiamo gavémo tryb oznajmujący, czas teraźniejszy, 1. osoba, l. mnoga hanno i/łe ga tryb oznajmujący, czas teraźniejszy, 3. osoba, l.