Z relacji Bedy wynika, że Agilbert - mimo kilku lat pracy - nie mówił po staroangielsku; fakt ten bardzo zniecierpliwił Cenwalha, w związku z czym władca podzielił swe biskupstwo na dwie części; jedną z nich otrzymał biskup Wini. Król przypuszczalnie miał „zmęczyć się jego barbarzyńską mową”, choć wypowiedź może być błędna.Higham, N.J., The Convert Kings: Power and religious affiliation in early Anglo-Saxon England., s 255, Manchester: Manchester University Press, 1997. Ta zniewaga rzekomo doprowadziła do rezygnacji Agilberta. Następnie udał się na północ do Nortumbrii, gdzie wyświęcił Wilfryda.Eddius, "Life of Wilfrid" in D.H. Farmer (ed.) & J.H. Webb (tłum.), The Age of Bede., rozdział 9, Londyn: Penguin, 1998. IBN 0-140-44727-X
Odegrał znaczną rolę podczas synodu w Whitby zwołanego w 664 roku przez króla Nortumbrii Oswiu, mającego na celu rozwiązanie sporu pomiędzy Kościołami: iroszkockim i rzymskim. Agilbert przewodził stronnictwu prorzymskiemu, ale pozwolił młodemu Wilfrydowi przemawiać w swoim imieniu.Beda Czcigodny, Historia ecclesiastica, księga III, rozdział 25;