jednostka .
Gdy proces dyfuzji zachodzi w przestrzeni, to pierwsze prawo Ficka ma postać:
gdzie:
– wektor wodzący punktu, w otoczeniu którego opisujemy dyfuzję, – operator nabla, – wektor gradientu stężenia dyfundującej substancji w punkcie . Dla chemicznej dyfuzji materii (masy) współczynnik dyfuzji jest nazywany współczynnikiem dyfuzji molekularnej. Dla tej samej substancji, w tych samych warunkach, współczynniki dyfuzji śledzonej i chemicznej są zwykle różne, gdyż drugi z tych współczynników uwzględnia oddziaływania i korelacje pomiędzy trajektoriami poszczególnych dyfundujących cząsteczek.
Drugie prawo Ficka. Drugie prawo Ficka w najprostszym ujęciu głosi: Szybkość zmiany stężenia dyfundującej substancji w chwili w danym punkcie jest proporcjonalna do drugiej pochodnej stężenia względem zmiennej w tej chwili, tj.
Powyższe równanie nazywa się równaniem dyfuzji.