Przywilej lokacyjny dla wsi, noszącej wówczas nazwę Pomenigk (od imienia pierwszego zasadźcy Pomene), wydał komtur bałgijski Ulrich Fricke 24 czerwca 1370 Dokument lokacyjny poświadczony przez prokuratora zamku w Kętrzynie Rudolfa von Nusplingen dotyczył też przywileju na założenie młyna wodnego. W XVI w. wieś wzmiankowana jest jako Pomenycken, a od 1780 do 1945 używana była nazwa Pomnick. Od zakończenia wojny trzynastoletniej 1454–1466 do początku XVII wieku wieś znajdowała się we władaniu rodziny Rautterów. Później stała się własnością Dönhoffów. W 1785 roku wieś liczyła 9 domów i młyn, a w 1817 roku Pomnik był szlacheckim folwarkiem o 8 domach zamieszkałych przez 89 osób. W roku 1866 majątek przeszedł w drodze spadku na rzecz rodziny Stolberg-Wernigerode, do której Pomnik należał do roku 1945.

Po zakończeniu drugiej wojny światowej wskutek spowodowanych nią zmian terytorialnych wieś weszła w skład Polski. Po 1945 r. na terenie dawnego folwarku utworzono PGR, a w 1991 r, jego grunty przejęła Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa.

Zabytki thumb|Ruiny młyna wodnego Młyn wodny z 1884 wraz z urządzeniami hydrotechnicznymi.