W 1951 powrócił do Kapsztadu i pracował w Szpitalu Miejskim jako starszy rezydent oraz asystent w Oddziale Medycyny w Szpitalu Groote Schuur. Kontynuował naukę popołudniami i w 1953 otrzymał stopień Master of Medicine Uniwersytetu Kapsztadzkiego. W tym samym roku otrzymał stopień doktora medycyny na tym samym uniwersytecie za dysertację pt. „Leczenie gruźliczego zapalenia opon mózgowych” (The treatment of tuberculosis meningitis). Po uzyskaniu tych stopni został asystentem (rezydentem) w Oddziale Chirurgii pod kierunkiem prof. J. Erasmusa w Szpitalu Groote Schuur w Kapsztadzie.
W 1956 otrzymał stypendium Memoriału Charlesa Adamsa i stypendium fundacji Dazian na 2 lata studiów w USA. Wyjechał do USA, gdzie spędził, według niego, najbardziej fascynujący czas w życiu. Szkolił się w chirurgii klatki piersiowej na Uniwersytecie Minnesoty w Minneapolis, a w 1958 otrzymał tytuł Master of Science in Surgery. Tam wykonał swoją pierwszą operację na otwartym sercu. W tym samym roku otrzymał tytuł Doctor of Philosophy za dysertację zatytułowaną „Etiologia wrodzonej atrezji jelitowej”.