Synowie Bolesława IV w niedziale pozostali aż do 3 kwietnia 1471, kiedy to w wyniku podziału ojcowizny Kazimierzowi III dostała się dzielnica z ziemiami: płocką, płońską, wiską, wyszogrodzką, oraz Zawkrze.
Pomimo objęcia władzy nad częścią Mazowsza Kazimierz III był przygotowywany do kariery duchownej. W tym też celu jeszcze w latach 60. udało mu się objąć stanowisko dziekana i kanonika katedry płockiej.
W 1471 r. w związku z wakatem na stanowisku biskupa płockiego po śmierci Ścibora z Gościeńczyc Kazimierz zgłosił swoją kandydaturę. Propozycji tej sprzeciwił się król Polski Kazimierz Jagiellończyk, który wolał na tym stanowisku uległego sobie Andrzeja Oporowskiego natenczas sekretarza królewskiego i archidiakona gnieźnieńskiego. Swojego własnego kandydata (Ścibora Bielskiego) wystawiła też kapituła katedralna. Ostatecznie jednak zdając sobie sprawę, że nie zdołają oni przeforsować swojego człowieka poparli kandydaturę Kazimierza. Sprawa została rozstrzygnięta w Rzymie, gdzie mimo energicznego działania posłów króla Polski papież pod wpływem cesarza Fryderyka III Habsburga (który po matce Cymbarce był krewnym książąt mazowieckich) poparł jednak Kazimierza III. Stało się to pomimo tego, że Kazimierz nie osiągnął wówczas wymaganego przepisami kanonicznymi wieku – trzydziestu lat. Spowodowało to, że w latach 1471–1475 r.