W latach 1868–1880 był profesorem seminarium w Pułtusku, a potem w Płocku, ucząc języka polskiego, historii, nauki wymowy i teologii dogmatycznej. Przez jakiś czas był wicerektorem seminarium w Płocku. Następnie był proboszczem w Trzepowie koło Płocka (1870–1879), w Pałukach (1880–1886) i Goworowie (1887–1913). W Pałukach z jego inicjatywy dokończono budowę kościoła, który wyposażył m.in. w zaprojektowane przez siebie obrazy w ołtarzu głównym. Przeprowadził renowację kościoła w Goworowie. Założył we wsi sklep, ochronkę, Kasę Pożyczkowo-Oszczędnościową, mleczarnię, bibliotekę z czytelnią oraz szkoły wiejskie w okolicy, a także spółdzielnię rolniczą „Gwiazda”, Spółdzielnię Spożywców „Nadzieja” i Koło Polskiej Macierzy Szkolnej.

W latach 70. i 80. XIX wieku prowadził badania archeologiczne w okolicach Płocka. Znalazł i opisał m.in. groby popielnicowe oraz naczynia ceramiczne i krzemienne. Był członkiem komisji archeologicznej Komisji Sztuki i Komisji Archeologicznej Akademii Umiejętności oraz Towarzystwa Naukowego Płockiego, któremu przekazał swoje archiwum.