W 1510 należała do dekanatu wschowskiego.
Przed lokacją teren, na którym powstała miejscowość, był początkowo polem należącym do miasta Wschowa. Był on własnością książęcą, a później królewską czyli t.zw. królewszczyzną należącą do królów polskich. Pierwszy dokument związany ze wsią pochodzi z 1210 i jest niezrealizowaną fundacją, nadaniem księcia wielkopolskiego Władysława Odonica dla opactwa cystersów w Przemęcie.
W archiwach zachowała się treść aktu lokacyjnego wsi z końca XIII wieku. W 1273 książę wielkopolski Przemysł II nadał sołtysowi Walterowi wieś Przyczyna Górna celem lokacji na prawie niemieckim. Wieś miała liczyć 50 łanów, a sołtys miał w niej sprawować sądownictwo z wyłączeniem spraw o zabójstwo. Miał on także prawo pobierać 1/3 kar sądowych. Otrzymał co siódmy łan wolny od obciążeń, a ponadto 2 łany wolne dla karczmy, która powstała w mieście Wschowie oraz młyn zbożowy. Po upływie 12 lat wolnizny z każdego łanu mieszkańcy mieli płacić jedną grzywnę czynszu oraz po 3 miary głogowskie pszenicy, owsa i żyta.
W 1290 ksiązę głogowski i wielkopolski Henryk III Głogowczyk zezwolił, aby 15 nieurodzajnych łanów frankońskich, jakie w Przyczynie Górnej należały do miasta Wschowy, liczyć przy opłacaniu czynszu jako 10 łanów.