Umieszczony na wysokich nogach (słupkach) dressuar (fr. dressoir), podobny był w budowie do średniowiecznej gotyckiej szafy słupowej (niem. Stollenschrank), lecz już z odmiennym wystrojem renesansowym. Jego angielską odmianą w gotyku był cupboard. Dwukondygnacyjny, masywniejszy od niego bufet (fr. buffet) cechowały szerokie otwierane drzwi z dłuższego boku.
Z biegiem czasu bryła mebla ulegała podwyższeniu i powiększeniu. W Polsce charakterystyczne były duże i bogato wysadzane kredensy, wyróżniające się też wśród mebli kolbuszowskich XVIII-XIX wieku. Natomiast dla angielskich XVIII-wiecznych kredensów klasycystycznych, zwanych side table, typowa była niewysoka i lekka, horyzontalna konstrukcja na cienkich nogach, przypominająca biurka.
W zwykłym gospodarstwie domowym funkcję kredensu spełniał duży mebel służący zarówno do przechowywania zastawy i bielizny stołowej, jak i podręcznych produktów spożywczych wymagających składowania w suchej i niezbyt niskiej temperaturze (np. cukier, niektóre przyprawy, używki). W XIX w. upowszechnił się i ustalił dwukondygnacyjny typ kredensu z górną częścią (często przeszkloną) silnie cofniętą dla stworzenia na pewnej wysokości przestrzeni otwartej do stawiania naczyń.