Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z dokumentu z 1387 z zachowanej kopii z 1407 i odnotowuje stolnika poznańskiego Mikołaja (oryg. Mikosza) Sczebota bądź Sczebotkę Pożarowskiego, który był dziedzicem Pożarowa oraz Sokolnik Wielkich koło Szamotuł. W 1387 zapisał on w oprawie wdowiej swojej żonie Katarzynie 200 grzywien wiana na dziedzinie Pożarowo. W latach 1399-1400 wspomniany także został inny dziedzic w Pożarowie Tomasz Pożarowski, który W 1400 przed sądem ziemskim zapowiedział granice swej dziedziny Pożarowo z wsiami Biezdrowo, Ćmachowo, Wróblewo i Kłodzisko. W latach 1397-1400 Mikosz Pożarowski został odnotowany w kilku procesach sądowych o swój majątek. W 1406 Mikosz toczył proces z Mikołajem kmieciem z Krzyszkowa o 3 grzywny i 15 skudów. W 1407 woźny sądu ziemskiego zeznał, że trzykrotnie próbował wwiązać Dobrogosta z Szamotuł w dziedzinę Pożarowo, ale za pierwszym razem tenże stolnik Mikosz tłumaczył że Pożarowo należy do jego dzieci, a za drugim i trzecim razem Katarzyna żona Mikosza twierdziła, że Pożarowo stanowi jej wiano powołując się na swój dokument oprawny z 1388.