Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i była wsią szlachecką, własnością polskiej szlachty z rodu Popowskich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko. Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1449 miejscowość leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1563 leżała w parafii Wonieść.
Pierwszy zachowany zapis o miejscowości pochodzi z XIII wieku. W 1299 jako świadek został odnotowany komes Andrzej z Popowa. W latach 1398–1428 właścicielem we wsi był Janusz Krakwicz zwany też Popowskim z Popowa Wonieskiego. W 1400 ręczył on razem z Januszem Kurowskim, zwanym też Jurkowskim z Jurkowa, za Piotra i Hanlinę z Kąkolewa Mikołajowi Moreckiemu oraz jego braciom i Świętosławowi na sumę 120 grzywien. W 1408 Janusz Popowski był w sporze sądowym z Paszkiem Wyskotą z Chrząstowa o 12 grzywien. W 1421 Popowski występuje jako świadek wspólnie z Januszem Warmulem z Popowa koło Śmigla. W 1424 Janusz Popowski był świadkiem Janusza Kąkolewskiego. W 1428 odnotowany został pod nazwiskiem Janusza Krakwicza.