Miejscowość była wsią szlachecką należącą do lokalnej szlachty wielkopolskiej - Popowskich, którzy od nazwy wsi utworzyli własne odmiejscowe nazwisko, a później także do Rozdrażewskich, Jeziorkowskich, Gawrońskich oraz Leszczyńskich. W latach 1361–1366 jako właściciel wsi odnotowany został Dominik z Popowa. W 1361 król polski Kazimierz III Wielki oznajmił w sygnowanym dokumencie, że Dominik dziedzic z Popowa dowiódł, iż jego teść otrzymał od króla Władysława Łokietka wieś królewską Żerniki położoną na terytorium pyzdrskim. Dokument króla Władysława zaginął i dlatego król Kazimierz musiał ponownie potwierdzić tę darowiznę, a przy okazji wymienione zostało Popowo jak miejsce zamieszkania właściciela Żernik. W 1366 Dominik z Popowa odnotowany został w dokumencie sądowym jako świadek.
W 1388 Małgorzata żona Paszka z Karśnic wygrała proces ze swą ciotką Małgorzatą, wdową po Januszu z Radomicka, a wówczas żoną Warmula, o swoje dobra ojczyste w skład, których wchodziło Popowo, cały Sikorzyn i 1/3 Zaparcina. Sąd uznał prawa Małgorzaty nakazując ciotce Małgorzacie żonie Warmula wieczne milczenie w tej sprawie.