Od połowy XVIII stulecia dobra płomiańskie znajdowały się w posiadaniu Józefa Chełmickiego (herbu Nałęcz). Majątek przeszedł następnie na jego syna, Onufrego Chełmickiego, który znacznie powiększył rodowe włości, dokupując okoliczne wsie: Malanowo, Turzę oraz Chalin. To najprawdopodobniej z inicjatywy Onufrego i jego małżonki, Teodozji z Cissowskich, w pierwszych dekadach XIX wieku wzniesiono istniejący do dziś murowany dwór. W 1815 roku zarządzanie dobrami przejął ich syn Adam, a po jego przedwczesnej śmierci w 1824 roku – brat Sylwester Chełmicki. Po zgonie Sylwestra w 1848 roku i późniejszym dziale spadkowym między jego dziećmi, rodzina Chełmickich bezpowrotnie utraciła majątek wskutek śmierci Teodory z Chełmickich Jackowskiej w 1876 roku.
Nowy etap w rozwoju Płomian rozpoczął się w 1874 roku, gdy wieś kupił Jan Pruski, przekazując ją w 1882 roku Bronisławowi Pruskiemu. Nowy właściciel okazał się wybitnym i niezwykle aktywnym działaczem społeczno-gospodarczym. Uruchomił on w majątku zaawansowaną, wielkotowarową hodowlę bydła oraz owiec merynosowych. Poprzez selekcję i krzyżowanie owiec rasy merinoprekos wyhodował unikalną odmianę, znaną w literaturze rolniczej jako rasa „płomiańska”.