Ostatnim akcentem działalności koła w Sejmie PRL było wstrzymujący się głos Stanisława Stommy w głosowaniu nad poprawkami do Konstytucji PRL, zakładającymi wskazanie PZPR jako „przewodniej siły politycznej społeczeństwa w budowaniu socjalizmu” oraz umieszczenie wzmianki o sojuszu z ZSRR. W głosowaniu, które miało miejsce 10 lutego 1976 pozostali posłowie „Znaku” poprawki te poparli.
Neo-Znak W wyborach do Sejmu VII kadencji (1976) władze nie zgodziły się ostatecznie na start Stanisława Stommy, stawiając mu nieprzyjęty ostatecznie warunek uznania kierownictwa K. Łubieńskiego. Środowisko „Znaku” obejmujące redakcje „Tygodnika Powszechnego”, miesięczników „Znak” i „Więź” oraz KIK-ów w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu i Toruniu sprzeciwiło się używaniu w kolejnej kadencji nazwy „Koło Posłów Znak”. Nowo wybrani posłowie Wacław Auleytner, Ryszard Bender, Konstanty Łubieński, Jerzy Ozdowski i Janusz Zabłocki nie podporządkowali się tej decyzji, kwestionując mandat protestujących do wypowiadania się w tej kwestii i utworzyli Katolicko-Społeczne Koło Poselskie Znak, które było zaczątkiem późniejszego Polskiego Związku Katolicko-Społecznego. Rozłam pomiędzy tradycyjnymi środowiskami „Znaku” a nowym kołem poselskim został przypieczętowany utworzeniem w czerwcu 1976 Polskiego Klubu Inteligencji Katolickiej, który tworzyli m.in.