Wieś istnieje co najmniej od drugiej połowy XIV wieku i ma średniowieczną metrykę. Początkowo była własnością szlachecką należącą do Parzęczewskich, herbu Leliwa, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko, a później także do Jaskóleckich, Ujejskich, Opalińskich, Zbąszyńskich, Wąbiewskich. Od 1320 miejscowość leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1456 odnotowano ją w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. Od 1405 była siedzibą własnej parafii. W 1510 leżała w dekanacie Grodzisk.
Pierwsze zapisy o wsi zachowały się w średniowiecznych zapisach sądowych przy okazji procesów majątkowych. W latach 1391-1450 właścicielami we wsi była szlachta z linii Wyszka i Wojciecha Parzęczewskich, herbu Leliwa. W 1391 Wyszek przegrał proces z kasztelanem nakielskim Wincentym Granowskim, herbu Leliwa o 100 grzywien z tytułu poręczenia przez Wincentego za wiano, które Wyszek winien był zapisać swej żonie. W 1392 Wyszek Parzęczewski wraz z bratem Wojciechem był w sporze z Ostroszem Żydem poznańskim.