Pałówko ( niem. Neu Paalow) – wieś ulicówka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Postomino. Znajduje się tu również placówka Ochotniczej Straży Pożarnej Miejscowość położona jest średnio na wysokości 50 m n.p.m. na wysoczyźnie morenowej płaskiej. Najwyższe wzniesienie to 53,5 m n.p.m.
W latach 1954–1957 wieś był siedzibą gromady Pałówko, po jej zniesieniu w gromadzie Wrześnica. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.
Historia thumb|left|220px|Stawek przeciwpożarowy. W tle budynki, które stoją do dziś. (Zdjęcie sprzed 1945 r.) Wieś jest osadą, która około 1830 roku powstała zgodnie z planem we wschodniej części obszaru dóbr należących do Pałowa, dlatego nazwa Nowe Pałowo (Neu Paalow). Pani von Below sprzedała całe Pałowo państwu pruskiemu. W pierwszych dniach marca 1945 roku (08.03.1945rok) wojska radzieckie zajęły wieś. W 1908 roku powstała we wsi jednoklasowa szkoła. Znajduje się ona w centrum wsi, koło sadzawki. Ostatnim niemieckim nauczycielem był Karl Topper (uczył od 1932 roku) Oprócz gospodarzy, we wsi był młynarz, karczmarz, dwóch stolarzy, kowal, krawiec, dekarz, szewc, stelmach, zakład, naprawy rowerów i cieśla. Mieszkańcy byli wyznania ewangelickiego, chodzili do kościoła w Pałowie.