Historia Najstarsza wzmianka o Padwi Narodowej pochodzi z 1334 roku (Padew Narodowa pojawiła się tam jako Padwa). W końcu XVIII wieku był to obszar kolonizacji józefińskiej, kiedy to ukształtowała się obecna nazwa miejscowości. Część wsi Padew zamieszkała przez rdzenną ludność polską została nazwana narodową, natomiast część zamieszkałą przez niemieckojęzycznych kolonistów nazywano Fallbrunn lub Padew. Wielu mieszkańców Padwi uczestniczyło w powstaniu kościuszkowskim, powstaniu styczniowym i powstaniu listopadowym. W czasie rabacji galicyjskiej grupa chłopów z Padwi napadła na plebanię w Gawłuszowicach i Padwi; chłopi zaatakowali także dwory w Przykopie i Zadusznikach. W 1875 w Padwi i okolicy mieszkało ok. 225 ewangelików, którzy należeli do zboru w Czerminie (niem. Hohenbach). Na początku XX wieku zawiązali oni zbór filialny z własnym kościołem. W 1887 roku miejscowość uzyskała połączenie kolejowe z Dębicą i Sandomierzem poprzez wybudowaną linię kolejową nr 25, przy której znajduje się stacja kolejowa Padew Narodowa (wcześniej pod nazwą Padew).