Był członkiem zarządu Polskiego Komitetu Olimpijskiego (1989–1992) oraz prezesem Polskiego Towarzystwa Medycyny Sportowej (1996–2002; w 2014 został jego prezesem honorowym). Przewodniczył Radzie ds. Kultury Fizycznej przy prezydencie RP (1993–1995). Od 2001 do 2020 był konsultantem krajowym w dziedzinie medycyny sportowej. Wszedł w skład rady naukowej Instytutu Sportu w Warszawie, a od 2008 do 2011 doradzał ministrowie sportu i turystyki.

Zaangażował się w działalność instytucji zajmujących się problemem dopingu w sporcie. W latach 1993–2006 był stałym przedstawicielem Polski w grupie monitorującej powołanej w związku z konwencję antydopingową z 1989. Od 1993 do 2006 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji do Zwalczania Dopingu w Sporcie. Po upływie kadencji nie został powołany w skład komisji na następną kadencję przez ministra Tomasza Lipca, w stosunku do którego w 1993 (w czasach jego kariery sportowej) kierowana przez niego komisja wydała opinię o naruszeniu przepisów antydopingowych, za co sportowiec został ukarany przez Komisję Dyscyplinarną Polskiego Związku Lekkiej Atletyki czteroletnim zawieszeniem w prawach zawodnika.