Historia Ostrów sięga 1241 (przekaz ustny). Pierwsi osadnicy założyli osadę zwaną Ostrą Górką liczącą 6 zagród. W 1383 w dekretach Władysława Opolczyka występuje nazwa wsi Ostrowy w powiecie Krzepickim. W kronikach Jana Długosza występuje jako wieś za króla Władysława Jagiełły należąca do kanonii Kłobuck.
W 1655 Ostrowy liczyły 23 zagrody. Zapis po "potopie szwedzkim" w 1658 wykazuje 6 zagród. W 1789 Ostrowy liczyły 92 domy i 396 mieszkańców. Na wieś przypadało 123 dni pańszczyzny w roku tzw. tłoki. W 1874 Ostrowy liczyły 119 domów oraz 776 mieszkańców wraz z dworem.
W dobie Sejmu Wielkiego Ostrowy należały do powiatu lelowskiego.
3 października 1863 podczas powstania styczniowego między Ostrowami, Nowym Folwarkiem i Kocinem miało miejsce starcie powstańców z wojskami rosyjskimi, zwana potyczką pod Kocinem. W 1864 ukazem carskim zostaje uwłaszczone 109 gospodarstw z zachowaniem serwitutów – służebność lasów przez dwór na rzecz wsi. Obowiązują one do dziś, budząc wiele emocji.
W 1866 wielu mieszkańców wsi padło ofiarą epidemii cholery. 17 z nich zostało pochowanych na osobnym cmentarzu przy drodze do Miedźna.
Pod koniec września 1900 podczas odwiedzin swoich dóbr w Zagórzu, w obfitujących w zwierzynę ostrowskich lasach, polował książę Michał Aleksandrowicz.