Bolączką tajlandzkiej floty było słabe wyszkolenie, zwłaszcza artylerzystów oraz braki w wyposażeniu i utrzymaniu okrętów.
Francuska eskadra w Indochinach składała się z krążownika lekkiego „La Motte-Picquet”, uzbrojonego w 8 dział 155 mm, dwóch awiz typu Bougainville: i (uzbrojonych w 3 działa 138 mm) oraz 2 mniejszych i starszych awiz „Marne” i „Tahure”, uzbrojonych odpowiednio w 4 działa 100 mm i 2 działa 138 mm. Bazą floty był Sajgon. Francuskie okręty były jednak w nie najlepszym stanie technicznym, co odbijało się na ich prędkości, a krążownik „La Motte-Picquet” był już przestarzały i praktycznie nieopancerzony.
Bitwa thumb|left|Francuski krążownik „Lamotte-Picquet” w Szanghaju w 1939 r. 16 stycznia 1941 francuski samolot rozpoznawczy wykrył część tajlandzkich okrętów na kotwicowisku wśród małych wysepek na południe od brzegu wyspy Ko Chang. Wieczorem francuski zespół wypłynął w morze w stronę Zatoki Syjamskiej. O świcie 17 stycznia zespół podpływał już od zachodu do Ko Chang, kryjąc się za wysepkami przybrzeżnymi, rozdzielając się na trzy zespoły, z tego awiza mające najmniejsze zanurzenie podpłynęły najbliżej brzegu. Trzy tajlandzkie torpedowce „Chonburi”, „Songkhla” i „Trat” tymczasem stały na kotwicach, ze zredukowanym ciśnieniem pary w kotłach.