W latach 1580–1654 właścicielem wsi był marszałek elektora Ahasverus Brandt. Wieś otrzymał za zasługi wojenne ojca oraz własne.
W XVII w. Arnau ucierpiało w wyniku wojen polsko-szwedzkich. Po wojnie 26 włók chłopskich leżało odłogiem (uciekli do Polski lub schronili się w okolicznych lasach). W 1636 r. we wsi było 9 wolnych chłopów a 16 gospodarstw było jeszcze nie obsadzonych. Do połowy XVII na południowych ziemiach Prus Książęcych postępował proces polonizacji, w efekcie którego (m.in. w Arnau) pojawiało się coraz więcej osób mówiących po polsku i posiadających polsko brzmiące nazwiska. Po pokoju oliwskim w 1660 r. wpływy polonizacji zaczęły słabnąć, chociaż jeszcze w XVIII w. na terenach na południe od Ostródy mówiło się głównie po polsku. W 1626 r. (po wojnie polsko-szwedzkiej) odbudowano kościół. Na początku XVIII w. wieś obejmowała 60 włók, z których 18 uprawiało 9 chłopów czynszowych, 30 włók nie było uprawianych. W 1721 r. 4 włoki kościelne były wydzierżawione przez Chrystiana Dągowskiego i Floriana Sątopskiego. W 1740 rząd pruski sprowadził do wsi kolonistów niemieckich. W tym czasie nauczycielem i katechetą był niejaki Pauli. Przygotował on do zawodu nauczycielskiego zubożałego sukiennika H. Klecza. W 1765 r. nauczycielem był Florian Sątopski - założyciel i budowniczy owej szkoły. W 1776 r. w Ornowie mieszkało 10.