archeolodzy odnaleźli we wsi dwa średniowieczne skarby srebrne pochodzące z roku 1000 oraz 1002.
Miejscowość była początkowo wsią szlachecką należącą do lokalnej szlachty wielkopolskiej z rodu Ocieskich herbu Jastrzębiec, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko. Właścicielami byli także Chybscy, Kiszewscy, Mniszkowie oraz Objerzeccy. W 1449 wieś leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. Od 1508 była siedzibą własnej parafii, a w 1510 należała do dekanatu Oborniki.
Pierwszy zapis pochodzący z 1337 wymienia świadka Nemeslausa lub według innej interpretacji imienia Niemierzę z Ocieszyna. Dokument wystawiony w 1397 odnotowuje natomiast Mikołaja z ocieszyna. Datowany na rok zapis z 1443 wymienia Jana z Ocieszyna, który w 1436 poręczył tenutariuszowi rogozińskiemu Piotrowi Polakowi z Lichwina za Jadwigę z Wierzenicy. W 1443 Jan odnotowany został jako dłużnik 34 złotych jakie był winien Wincentemu Golęczewskiemu.