Wioska wasza zaś, ponieważ tak chudo wyglądacie i niebogate są wasze chaty, będzie się nazywać Ochudno”.
Fala osiedleńcza rozpoczęła się pod koniec XVI wieku. W tym samym czasie założono Porządzie, Rząśnik, Dąbrowę i Leszczydół. Wieś Ochudno jako czynszowa wchodziła w skład dóbr biskupów płockich. Wysokość czynszów określał przywilej biskupa Hieronima Antoniego Szeptyckiego z 23 lutego 1761.
W XVIII wieku do wsi w Puszczy Białej, w tym Ochudna, sprowadzono około 300 osadników-Kurpiów z Puszczy Zielonej. Wielu z osadników było bartnikami, ale było to zajęcie dodatkowe, głównym było rolnictwo. W Puszczy Białej w tym czasie liczba bartników była niemal taka sama jak w XVI wieku, ale zadzianych (użytkowanych) barci było o wiele mniej. W Ochudnie najwięcej, bo aż 60 czynnych i 130 pustych barci, miał bartnik Jan Kulesza. Wieś stanowiła granicę jednego z dwóch zespołów osadniczych w Puszczy Białej.
Dawni mieszkańcy Ochudna byli niegdyś pogardliwie nazywani „szlachtą pantoflową”, ponieważ nie ubierali się w stroje ludowe, a do kościoła zakładali skórzane pantofle zamiast łykowych butów.
Przez wieś przetoczyły się wojska szwedzkie w czasie potopu.