Początkowo miała być zbudowana z bloków wapiennych i obłożona płytami z białego wypolerowanego marmuru. Na niższych kondygnacjach miała znajdować się winda służąca do wciągania na górne kondygnacje opału. Latarnia posiadała także własną cysternę ze słodką wodą. thumb|240px|XV-wieczny zbudowany na miejscu latarni Po zmierzchu rozpalano na szczycie latarni ogień. Opał dostarczano na szczyt wieży na grzbietach osłów oraz za pośrednictwem tragarzy. Odbijane metalowymi lustrami światło widoczne było z odległości kilkudziesięciu kilometrów i ułatwiało nawigację żeglarzom zmierzającym do Aleksandrii (według Józefa Flawiusza, z odległości 300 stadiów – ok. 30 mil morskich).
Zniszczenie Budowla została kilkakrotnie uszkodzona na skutek trzęsień ziemi, była też przebudowywana. Prawdopodobnie w II wieku n.e. runęła jej najwyższa część. W IX wieku dolną część zaadaptowano na meczet o nietypowej orientacji (wzdłuż osi północ-południe). Latarnia uległa uszkodzeniom przez trzęsienia ziemi w latach 1261, 1303 i 1323, po których nie została odbudowana. Wieżę ostatecznie zniszczyło trzęsienie w 1375. Pozostałe po niej ruiny zniknęły, kiedy w 1480 sułtan Egiptu Kajtbaj wykorzystał je do budowy miejscowego . Na fundamentach latarni obecnie znajduje się muzeum morskie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Cuda świata starożytnego Faros Kategoria:Nieistniejące obiekty budowlane w Egipcie Kategoria:Aleksandria