Pronaos i opistodomos poprzedza po 6 kolumn.
Budowla charakteryzuje się harmonijnymi proporcjami między długością, szerokością a wysokością. Wiele jej elementów pozostaje w stosunku 9:4, m.in. długość stylobatu do jego szerokości, średnica kolumn do szerokości tryglifów czy międzysłupie do średnicy kolumny.
Podczas budowania Partenonu wprowadzono szereg udoskonaleń, przede wszystkim krzywizn, które obejmują „siatką” całą budowlę, by zapewnić całkowitą harmonię, a nie tylko złudzenia optyczne idealnego pionu i poziomu wszystkich elementów świątyni. Świadczyło to o wysokim poziomie znajomości matematyki i budownictwa jej architektów.
Środkowa część stylobatu wznosi się stopniowo ze wszystkich czterech stron. Wszystkie horyzontalne elementy budowli – architraw, fryz i gzymsy – wykazują podobne krzywizny powierzchni. Aby uniknąć złudzenia wychylenia doryckich kolumn skrajnych na zewnątrz, pochylono je do środka, przy czym kolumny narożne pochylone są silniej. Kolumny nie są idealnie proste, lecz zwężają się ku górze – zastosowano tu tzw. entasis, by zapewnić złudzenie optyczne idealnie pionowych kolumn.