Niezależnie jednak od okoliczności, paradoksalnie istnienie Nowego Kisielina jest poświadczone wcześniej niż Starego.
Następną pisaną wzmianką o wsi jest „Obwieszczenie Awiniońskie” z 1376 roku, które wymienia 17 kościołów należących do parafii zielonogórskiej. Rzeczony kościół powstał prawdopodobnie pod koniec XIII w. Jego patronem był święty Jerzy, a powstał on równocześnie ze wsią zasiedloną przez kolonistów niemieckich (stąd nazwa zawierająca przymiotnik niemiecki w odróżnieniu od sąsiedniego polskiego).
Wieś pozostaje w całości w posiadaniu von Duhrenów do połowy XV w. Jak poświadczają źródła w 1471 roku część wsi należała do Heinzego Schoffa z Przytoku, a w 1563 roku dobra te przeszły na braci Fabiana i Nickela von Tschammerów. W 1510 trzecia część wsi prawdopodobnie wskutek podziału spadku, przeszła w ręce Rothenhurgów, a ci w 1587 roku odsprzedali swoją własność Dyhernom. Dobra należące do rodziny von Tschammer (wraz z majątkiem z Przytoku) w 1591 roku zakupił Joachim von Stentsch. Po śmierci ostatniego męskiego przedstawiciela rodziny Dyhern dobra nowokisielińskie zostały dołączone do majątku rodziny Stentschów z Przytoku. Wieś uległa znacznemu zniszczeniu w czasie wojny trzydziestoletniej.