Po ukończeniu studiów i pracował w wydziale hydrotechnicznym administracji galicyjskiej przy regulacji rzeki San, a później zajmował się prywatnymi przedsięwzięciami związanymi z budownictwem, obrotem nieruchomościami i handlem ropą naftową.

W latach 1904–1905, jako jednoroczny ochotnik odbył obowiązkową służbę wojskową w 21 Pułku Piechoty Obrony Krajowej w St. Pölten. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1907 i przydzielony w rezerwie do 35 Pułku Piechoty Obrony Krajowej w Złoczowie. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. Na stopień porucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1914, a na stopień kapitana ze starszeństwem z 1 listopada 1916. W ewidencji 35 Pułku Piechoty Obrony Krajowej (od 1917 – Pułku Strzelców Nr 35) pozostawał do 1918.

W 1909 ożenił się z Heleną Zubczewską, przybraną córką Juliana Zubczewskiego i mieszkał kolejno w Leżajsku, Nisku i Radomyślu, gdzie jako inżynier prowadził prace pomiarowe przy regulacji rzeki San.

Był członkiem zwyczajnym Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie od 1910.