Wieś była miejscowością graniczną leżącą na trójstyku Korona Królestwa Polskiego, księstwa słupskiego oraz Nowej Marchii. W 1401 książę pomorski Bogusław potwierdził Reimerowi von Günsterbergowi komandorowi joannitów posiadanie wsi Nowe Worowo nabytej od braci von Borne. W 1424 Polska wysunęła roszczenia do wsi w rokowaniach granicznych z zakonem krzyżackim. Opisano wówczas granicę pomiędzy Koroną Królestwa Polskiego a Nową Marchią, która według ustaleń powinna przebiegać wzdłuż górnego biegu rzeki Drawy od Falkenbergu (obecnie Złocieniec) przez kraniec jeziora Wilczkowo, przez środek jeziora Krosino, a następnie pomiędzy dwoma wsiami Worowo, przez środek „Drawskiego Lasu” (oryg. „Drayniskylas”) do granicy księstwa słupskiego. Jest to pierwsza wzmianka o miejscu, w którym zbiegały się granice Polski, Nowej Marchii oraz księstwa słupskiego nad nieistniejącym obecnie jeziorem zwanym Siemino.
Nowe Worowo odnotowano także później przy opisie granic Królestwa Polskiego.