Życiorys Dzieciństwo i młodość Był synem urzędnika kolejowego Wojciecha Łyżwińskiego i Marii z domu Buczek. Urodzony w krakowskiej rodzinie inteligenckiej. Od 1902 uczęszczał do Gimnazjum św. Anny w Krakowie (klasy I, III, Va, VIa i VIIIa zdał z odznaczeniem). W 1910 zdał maturę. Podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1909 działał w ruchu niepodległościowym. Należał do organizacji „Zarzewie”, a później wstąpił do Polskich Drużyn Strzeleckich. We wrześniu 1911 zgłosił się do Armii Austro-Węgier jako tzw. jednoroczny ochotnik. Służbę odbywał w 2 Tyrolskim Pułku Strzelców Cesarskich w Bozen, gdzie ukończył także szkołę oficerów rezerwy. We wrześniu 1912 awansował na chorążego i został przeniesiony do rezerwy.
Michał Łyżwiński zaczął posługiwać się nazwiskiem Żymirski w 1913, gdy jego brat Jan zamordował kierownika księgarni Gebethner i Wolff, zmiany nazwiska dokonał także jego brat Józef (również późniejszy oficer Wojska Polskiego). Po protestach rodziny Żymirskich zmodyfikował nazwisko na „Żymierski”.