1500 p.n.e.) o ostrzu o małych spiłowanych wiórach krzemiennych, osadzonych obok siebie i przyklejonych żywicą do prostej lub zaokrąglonej oprawy drewnianej, rogowej czy kostnej. Wywodził się on z dolnej szczęki kostnej końskiej lub bydlęcej, w której zęby zastąpiono krzemieniem. Babilon wprowadził sierp z mocno wypalonej gliny. Sierpy brązowe, wąskokabłąkowe, żłobkowane i o niewyodrębnionym trzonku miały urządzenia do mocowania rękojeści, a nawet tulejki. Wyparły one całkowicie sierpy krzemienne, a z kolei same ustąpiły żelaznym.
Dalszym udoskonaleniem był sierp szerokokabłąkowy o większym wygięciu i rozszerzeniu ostrza, nadający się lepiej do ścinania dłuższej słomy (ważne ze względu na rozwój hodowli zwierząt) – przedtem zadowalano się tylko sprzętem samych kłosów, co najwyżej z bardzo krótką słomą.
Sierp wczesnośredniowieczny miał ostrze półkoliste, ząbkowane, o długości 18–30 cm, trzonek wygięty pod kątem prostym i tulejkę do osadzania rękojeści, nie różnił się więc zasadniczo od sierpów dzisiejszych. Później rozróżniano sierp do zboża (kształt ostrza zbliżony do krzywej logarytmicznej) i do trawy (ostrze półkoliste), zapewniające najkorzystniejszy rozkład siły ręki żeńca.