w mitologii ormiańskiej).
Powiązanie z bóstwami solarnymi Częstym motywem w wierzeniach jest przekonanie, iż Księżyc to jedno z oczu bóstwa nieba (drugim jest Słońce). Motyw ten jest obecny między innymi w mitologii japońskiej (Słońce – bogini Amaterasu oraz Księżyc – bóg Tsukuyomi powstały w trakcie ablucji oczu boga Izanagi, stwórcy świata) oraz egipskiej.
Powiązanie Księżyca i Słońca w wierzeniach oddawano także na inne sposoby, najczęściej poprzez przypisywanie im pokrewieństwa typu rodzic-dziecko (np. babiloński Sin jest ojcem Szamasza, boga słońca, a egipski Chonsu – synem Amona) lub przedstawienia ich jako małżeństwo albo rodzeństwo (brat i siostra lub bliźnięta). Rzadko spotykanym zjawiskiem jest, aby to samo bóstwo (zwykle hermafrodytyczne) było personifikacją jednocześnie Księżyca i Słońca.
Kult lunarny często wiązał się z astrolatrią i kultem bóstw astralnych.
Ważniejsze bóstwa aztecki Teciztekatl (Tecciztecatl), babiloński Sin, chińska Chang’e, frygijski Men, egipski Thot i Chonsu, etruska Losna, grecka Selene, indyjski Ćandra i Soma, inkaska Mama Quilla, japoński Tsukuyomi, u Majów bogini Ix-chel, rzymska Diana i Luna, semicki Aglibol słowiański Chors, staroarabski Hubal, sumeryjski Nanna, syryjska lwiogłowa Astarte, czczona w Egipcie jako m.in. pani Księżyca, tracka Bendis (Bendida).
Zobacz też bóstwa solarne bóstwa telluryczne kult lunarny