W 1367 Jan opat lubiński sprzedaje sołectwo w Małpinie Marcinowi zwanemu Drzanga za 8 grzywien groszy praskich. Sołectwo obejmowało dwa łany flamandzkie, dwa ogrody, łąkę koło ostrowu liczącą 4 miary (łac "de quatuor mensuris") położoną w kierunku Kadzewa oraz małe jezioro zwane "Zradkowo", nad którym sołtys mógł zbudować młyn zbożowy. Według przywileju sołtys miał prawo posiadać karczmę, piekarnię albo stępę, jatkę mięsną, jatkę szewską (łac. "sutoria"), kowala, a także miał prawo pobierać 1/3 opłat sądowych oraz opłaty od rezygnacji i zeznań. Sołtys małpiński mógł także wypasać 200 owiec i trzymać 6 klaczy, oraz miał prawo do małego polowania na zające, bażanty i kuropatwy. Do jego obowiązków natomiast należała służba dla klasztoru na koniu wartości jednej kopy groszy. Mieszkańcy tej wsi mieli dawać klasztorowi 9 ćwiertni zboża. Według szczegółowego wyliczenia po 3 ćwiertnie żyta, pszenicy i owsa, jedną ćwiertnię chmielu i tytułem dziesięciny jeden wiardunek, a ponadto po 30 jaj i po połciu mięsa wartości 3 skudów z każdego łanu. Na święto Narodzenie NMP przypadające 8 września oraz na Boże Narodzenie mieli dostarczać po dwa kurczaki. Przez trzy dni w roku mieli także orać dla klasztoru. W czasie trzech tzw. sądów gajonych odbywających się co roku kmiecie mieli dawać dwa razy posiłek (łac.