Polimeraza RNA przesuwa się systematycznie wzdłuż helisy DNA, rozplatając ją (na odcinku kilkunastu par zasad) i wydłużając łańcuch RNA, przy czym nukleotydy włączane są zgodnie z zasadą komplementarności. Powyżej aktualnego miejsca syntezy powstający hybrydowy kompleks DNA–RNA ulega rozpadowi, DNA powraca do swojej pierwotnej dwuniciowej struktury, a łańcuch powstającego mRNA się oddziela. Etap elongacji kończy się, gdy polimeraza RNA dotrze do terminatora – sekwencji kończącej, wyznaczającej miejsce terminacji (zakończenia) transkrypcji. Sekwencja taka ma kształt spinki do włosów (ang. hairpin). Zatrzymuje ona polimerazę RNA, co powoduje rozpad kompleksu enzym–DNA–RNA. Drugim mechanizmem terminacji, stosowanym przez bakterie, jest terminacja Rho-zależna, gdzie do terminacji transkrypcji potrzebne jest działanie czynnika Rho (ρ). Transkrypt prokariotyczny nie wymaga dalszej obróbki, a translacja rozpoczyna się, zanim transkrypcja dobiegnie końca.