W XIV i XV w. prawdziwe freski, czyli buon fresco (wykonywane na świeżym i jeszcze wilgotnym tynku), malowane były dość rzadko. Jedyne przykłady zastosowania tej techniki w tym czasie to freski Giotta w kaplicy Scrovenich w Padwie oraz freski Masaccia w kaplicy Branccacich we FlorencjiZygmunt Waźbiński, Malarstwo quattrocenta, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1972. Bardziej popularny był częściowy fresk, czyli al fresco – po wyschnięciu dokonywano poprawek przy pomocy barwników organicznych. Od Giotta następował ogromny rozwój fresku. Najbardziej jednak rozpowszechnił się w renesansie. Po baroku fresk stał się praktycznie porzuconą techniką. Od XVII do XIX w. al fresco mieszało się z al secco.
Zobacz też
al secco (tzw. "fresk suchy") Kaplica Sykstyńska
Przypisy
Bibliografia Słownik terminologiczny sztuk pięknych, Warszawa 2006.
Kategoria:Techniki malarskie