Spadochrony były wykonane z materiału wytrzymałego na działanie temperatur do 720 K.
Jednocześnie z rozwinięciem się spadochronów rozwinęły się anteny kierunkowe, poprzez które radionadajniki lądownika zaczęły przekazywać na Ziemię wyniki pomiarów wykonywanych przez umieszczone w zasobniku przyrządy naukowe. Przyrządy te składały się z dwóch termometrów oporowych. Zmierzyły one, że na północnej półkuli planety temperatura na wysokości 26 km wynosi ok. 40 °C i wzrasta ono o około 10 °C na każdy kilometr spadku lądownika, osiągając przy powierzchni planety wartość 280 °C. W zasobniku umieszczony był również barometr. Zmierzył on, że na wysokości 26 km panuje ciśnienie 1,5 atm, na wysokości 20 km – 3 atm, 15 km _ 5 atm, 10 km – 7 do 10 atm, a na powierzchni planety 15 do 22 atm.
W lądowniku umieszczono także urządzenia analizujące skład chemiczny atmosfery Wenus. Składało się ono z 11 pustych zbiorniczków. Pięć z nich wypełniły się gazem atmosferycznym planety na wysokości 26 km, po czym szczelnie się one zamknęły, a pozostałych sześć – wypełniło się i zamknęło na wysokości 23 km. W zbiorniczkach tych znajdowały się chemiczne pochłaniacze określonych gazów. Wychwytując ten gaz w danym zbiorniczku powodowały one spadek ciśnienia proporcjonalnie do zawartości tego gazu w atmosferze planety.