Oryginalny projekt zakładał ograniczoną ilość terenów zielonych, skoncentrowanych wokół głównego bulwaru spacerowego.
Pomiędzy 1961 a 1965 projekt uległ daleko idącym modyfikacjom z uwagi na naciski władz partyjnych i państwowych. Zwiększono gabaryty i liczbę wysokich bloków oraz zrezygnowano z budowy mniejszych budynków. Ostateczna wysokość 16 kondygnacji wynikała z potrzeby zwiększenia liczby mieszkańców osiedla do 18 tysięcy. Władze nie zgodziły się na wyposażenie bloków w balkony z przyczyn oszczędnościowychKatarzyna Surmiak-Domańska „Zielona harmonijka”, „Gazeta Wyborcza”, s. 21, 23 września 1999.Dominika Piluk „Le Corbusier i jego wpływ na osiedla mieszkaniowe w Polsce Ludowej”, Katolicki Uniwersytet Lubelski, magazyn „ARTykuły”, s. 46, nr. 7/2013..
Osiedle jest położone na obszarze 33 ha pomiędzy Ogrodem Saskim a ulicami: Królewską, Twardą, Prostą, Żelazną i Elektoralną. Równocześnie z budową dokonano zadrzewienia osiedlaGazeta Wyborcza "Osiedle Za Żelazną Bramą. Z góry spadały kieliszki z wiśniówką" Jerzy S. Majewski 8 lipca 2016. Składa się z 19 długich, 16-kondygnacyjnych budynków z dużą liczbą mieszkań (300 lub 420 mieszkań w jednym bloku), w dużej części z ciemnymi kuchniami.