W okresie I wojny światowej przez wieś przebiegała linia frontu. Wielu mieszkańców było wykorzystywanych do prac przymusowych na miejscu lub wywiezionych do nich.
W latach 1921−1939 wieś leżała w województwie białostockim, w powiecie kolneńskim (od 1932 w powiecie ostrołęckim), w gminie Łyse.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 1108 osób, 1061 było wyznania rzymskokatolickiego, 1 greckokatolickiego a 46 mojżeszowego. Jednocześnie 1071 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 37 żydowską. W Łysych było wówczas 195 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do miejscowej parafii rzymskokatolickiej. Podlegała pod Sąd Grodzki w Kolnie i Okręgowy w Łomży; właściwy urząd pocztowy mieścił się w m. Łyse.
W 1926 poważny pożar strawił zabudowania od zachodniej strony wsi, w tym siedzibę władz gminnych. Została ona odbudowana.
W wyniku agresji Niemiec we wrześniu 1939, miejscowość została przyłączona do III Rzeszy i znalazła się w strukturach Landkreis Scharfenwiese (ostrołęcki), w rejencji ciechanowskiej (Regierungsbezirk Zichenau) Prus Wschodnich.
Po II wojnie światowej Łyse były siedzibą gromady Łyse.
Do 1975 r. wieś była siedzibą gminy w powiecie kolneńskim.