Bitwa pod Baltimore w czasie wojny brytyjsko-amerykańskiej 1812 roku odbyła się w dniach 12 do 13 września 1814, pod miastem Baltimore.

Podłoże W Baltimore, jednym z największym portów amerykańskich, brytyjska blokada uwięziła znaczną liczbę statków i okrętów amerykańskich. Liczba ta stale się powiększała, gdyż w czasie wojny Amerykanie budowali nowe jednostki. Bliska ukończenia była 44-działowa fregata USS „Java”, której włączenie do floty mogło doprowadzić do przełamania blokady. W tym samym czasie miasto przepełnione było towarami, czekającymi na wywóz do Europy. Dla Brytyjczyków zdobycie miasta wiązałoby się z cennymi łupami, zażegnaniem niebezpieczeństwa zmiany sytuacji na morzach oraz przechyleniem szali zwycięstwa wojny na swoją stronę.

Bitwa 11 września około 3 tysięcy żołnierzy przetransportowano statkami do North Point i rozlokowano wokół Fortu McHenry, na którym skupiła się obrona amerykańska. 13 września rozpoczęło się bombardowanie fortu. Salwy armatnie oddawane z okrętów stojących nieopodal brzegu zasypywały gradem pocisków umocnienia. Amerykanie, dowodzeni przez komodora Johna Rodgersa, byli jednak dobrze do bitwy przygotowani. Na wałach zainstalowana była bateria 32-funtowych dział, która odpowiadała na ogień rażąc brytyjską flotę (śmierć poniósł głównodowodzący brytyjski, generał Robert Ross).