W 1510 należała do parafii Lubiń.

Najwcześniejsza data związana z miejscowością pochodzi z falsyfikatu z 1230 dokumentu datowanego na 1181, w którym książę wielkopolski Władysław Laskonogi wśród posiadłości benedyktynów z Lubinia wymienił m. in. wieś Łuszkowo, która podlegała setnikowi w Kuszkowie. W 1258 książę wielkopolski Bolesław Pobożny wymienił wśród posiadłości benedyktynów lubińskich m. in. Łuszkowo. W 1294 w falsyfikacie z 1302 książę wielkopolski oraz król Polski Przemysł II, potwierdzając posiadłości benedyktyńskie, wymienia m. in. Łuszkowo.

W 1316 Jan i Dobrogost dziedzice z Łuszkowa dali swą dziedzinę Łuszkowo odziedziczoną po ojcu Pawłowi opatowi lubińskiemu. Odnotowano, że dziedzina ta sięgała do połowy błota leżącego między Rąbiniem a Łuszkowem.

Z połowy XIV wieku zachowała się treść aktu lokacyjnego wsi. W 1350 Andrzej opat lubiński sprzedał Piotrowi oraz jego następcom sołectwo w Łuszkowie za 10 grzywien. Do sołectwa należały trzy wolne łany roli, 3 ogrody oraz łąka zwana „Wielowicz”. Sołtys miał prawo posiadać karczmę, piekarnię albo stępę (łac. „pistrinum”), jatkę mięsną, jatkę szewską oraz kowala. Miał także prawo pobierać 1/3 opłat sądowych oraz w całości opłaty od rezygnacji i zeznań (łac. „iuramenta”).