6 stycznia 1278 książęta wielkopolscy Bolesław Pobożny oraz Przemysł II w wystawionym dokumencie lokacyjnym oznajmili, że komes i wojewoda wielkopolski Beniamin przekazał opatowi opactwa cystersów w Paradyżu otrzymane od tych książąt wsie: Wieleń koło Przemętu oraz 7 innych w tym także Łupice oraz m.in. Ciosaniec w celu założenia nowego klasztoru cysterskiego. Książęta przyjeli tę fundację pod opiekę oraz nadali wymienionym w dokumencie wsiom immunitety ekonomiczno-sądowe, a także zezwolili na ich lokację na prawie niemieckim, zwalniając je od ceł oraz obowiązku wypraw wojennych z wyjątkiem obrony kraju.
W 1370 król Polski Kazimierz Wielki potwierdził posiadłości opactwa cystersów w Wieleniu, w tym m.in. własność wsi Łupice, zezwalając jednocześnie na ich lokację na prawie średzkim. Mieszkańcy wymienionych wsi klasztornych mieli podlegać sądownictwu opata, który w sprawach dotyczących wsi miał odpowiadał przed królem
W 1567 nastąpiło rozgraniczenie dóbr Kiebłowo oraz Solec należących do Abrahama Kiebłowskiego od wsi klasztornych w Przemęcie w tym m.in. Łupic.